Dziewczyna z buszu


fragment utworu SF „Hegemone. Myśląca planeta”

      Scena z wynurzającą się z dżungli piękną tubylczą dziewczyną na obcej planecie chodziła za mną od dawna, już nie pamiętam, jakie opowiadanie SF mnie natchnęło...

      Gdy już się z tym uporali, musiałem się podnieść. Ruszyliśmy dookoła pensjonatu. Pawilony stykały się ze ścianą tropikalnego lasu, więc kroczyliśmy ostrożnie, bacząc pod nogi. Licho nie spało i należało uważać. Zwłaszcza na ukąszenia niebezpiecznych owadów. Niósł się wilgotny zapach dżungli. Słyszeliśmy krzyk małp. Odzywały się ptaki. Oglądaliśmy wysokie drzewa. Lokowały się na ich gałęziach i pniach kwitnące pnącza. Zwisały liany. Niżej ścieliły się paprocie, glony i mchy. Zieleń była świeża, soczysta i bardzo intensywna. Okrążyliśmy cały ośrodek, nie odkrywając niczego, co mogłoby budzić niepokój. Dopiero gdy wróciliśmy, jeden z naszych goryli pojął, że coś przeoczyliśmy. Detektor Briana wykrył na podczerwieni nieodległy żywy obiekt, kryjący się w dżungli.
P      rzyglądałem się z niedowierzaniem temu, co wyświetliło się mu na ekranie. Dwunożna istota stała w gąszczu, zapewne skrycie na nas filując. Ktoś nas podglądał jak nic.
      — Zombie? — głośno się zastanowiłem. — Do diabła, wiedziałem, że nie będziemy tu sami. Spróbujmy podejść, może nie ucieknie.
      Powoli zbliżyliśmy do ściany lasu, nie wykonując żadnych gwałtownych ruchów. Domyślałem się, że moi kumple popuszczają ze strachu w gacie. Broń trzymali w pogotowiu, gotowi jej użyć. Gdyby toto, co tam się kryło, nagle wyskoczyło, mielibyśmy się z pyszna. Oczyma wyobraźni widziałem, jak złowroga bestia ginie w krzyżowym ogniu wystrzałów. Laura bojaźliwie została z tyłu, nie chcąc się narażać. Ulokowała się za moimi plecami.
      Udzielił mi się nastrój niepewności. Nie wytrzymałem nerwowo i krzyknąłem, siląc się na gieroja:
      — Hej, hej! Wyjdź do nas, poczwaro!
      Przez chwilę nic się nie działo. Potem zaszeleściły zarośla i wstrzymaliśmy dech z wrażenia. W niby-bambusowym gąszczu nie chroniła się zarośnięta człekokształtna małpa, ani żadne inne zwierzę. Dżungla sprawiła nam miłą niespodziankę. Zza zasłony liści wyłoniła się naga dziewczęca postać o ciemniejszej niż nasza pigmentacji skóry, wystarczająco ludzka, byśmy mogli powściągnąć niezdrowe emocje. Nie musieliśmy się jej lękać.
      — Ja cię pierniczę! — wyszeptał George. — To niemożliwe.
      Tajemnicza dżaga pochodziła jak nic z wysp Polinezji. Skąd się tu wzięła? Młodziutka i zgrabna, trochę ustępowała nam wzrostem. Czarne włosy sięgały jej do połowy pleców. Jednak oczy nie zdradzały specjalnej inteligencji. A może mi się tylko tak wydawało. Coś ją do nas ciągnęło. Niepewnie uczyniła kilka kroków i zatrzymała się z dziecięcą ciekawością, zaaferowana nami, tym niemniej gotowa odwrócić się i uciec, gdyby któryś z nas chciał uczynić jej krzywdę. Jej biodra zdobił wąski pasek upleciony z włókien roślinnych. Niczego więcej nie miała na sobie, niczym biblijna Ewa w raju, lecz nie przejmowała się brakiem ubioru. Czyżby tu żyło prymitywne plemię, którego dotąd nie udało nam się odkryć?
      Laura nadal chowała się za moimi plecami. Jako kobieta z Ziemi powinna była zdobyć się na przyjacielski gest, jednak zabrakło jej śmiałości i pewności siebie. Nie grzeszyła odwagą.
      — Masz coś do jedzenia? — z cicha zapytałem, prawie nie poruszając ustami. Nie przyszedł mi do głowy żaden plan. Działałem spontanicznie i improwizowałem.
      Posłuchała brzuchomówcy. Sięgnęła do jednej z obszernych kieszeni i bez słowa podała mi tabliczkę słodkiej czekolady. Pokazałem specjał tubylczej młódce, odwinąłem folię i ze smakiem odgryzłem na rogu, klepiąc się z przyjemnością po brzuchu. Taa-akie dobre! Po czym zachęcająco wyciągnąłem przysmak w jej stronę.
      — Chcesz gryza? — zawołałem jak dureń. Kompromitowałem się jako poważny agent. Czy tak należało zachowywać się na nieznanej planecie?
      O dziwo, moje demonstracyjne zachowanie odniosło skutek, chociaż nie powinno, a tubylcza piękność dała się skusić. Właściwie odczytała moje intencje. Uznała, że nie znalazła się w jaskini lwa. Pokonała opory i z niemal wrodzoną beztroską podeszła, zalotnie kołysząc biodrami. Nie przejmowała się wycelowaną w nią bronią. Wzięła ode mnie czekoladę. Skosztowała, nie spuszczając ze mnie wzroku. Trudno, żeby jej nie smakowała. Kto nie lubił czekolady? Nie uciekła, czego mógłbym się spodziewać. „Rany, udało się!” — zachichotał w mojej głowie cichy głosik. — „I co dalej?”
      Zmysłowa młódka stała przede mną, jakby na coś jeszcze czekając. Oblizała wargi. Przestąpiła z nogi na nogę. Nie wiedziałem, o co jej chodzi. Króciutką chwilę walczyłem z oczopląsem. Bez żenady prezentowała swe wdzięki, więc jej bliskość sprawiła, że jak sztubakowi zabrakło mi tchu. Z wrażenia bałem się poruszyć. Była cudownie zbudowana, przeurocza i zniewalająca. Niosła z sobą niepokojące zapachy dżungli. Obok takiej madonny nie przechodziło się obojętnie. A gdy raz taką się ujrzało, długo nie umiało się o niej zapomnieć.
      Jej ciemne oczy taksowały mnie z niesłabnącą uwagą. Wreszcie uśmiechnęła się i rzekła coś szybko w języku, którego nie rozumiałem. Czułem, że przecięła niepojęty dla mnie węzeł gordyjski.
      — Do diabła! — syknąłem przez zęby. — Macie tu translator?
      Pokładowy mózgowiec przesłał nagranie na statek i błyskawicznie dostał odpowiedź. Obca dżaga była naprawdę Polinezyjką.
      Oznajmił z niepomiernym zdziwieniem:
      — Powiedziała: „Dobre. Ty mnie wziąć. Ja być twoja!”
      Tyle samo wyczytałem z jej oczu. Nie zamierzała odejść. Poza tym jej gesty nie budziły już wątpliwości. Potraktowała mnie jak ziomka i w okamgnieniu stała się moją przyjaciółką. Doznałem olśnienia i pojąłem, że jakimś cudem dokonałem transakcji. Dostała mi się na własność urodziwa tubylcza dziewka. Za tabliczkę czekolady. Odważyłem się i delikatnie dotknąłem jej zmysłowej twarzy. Przeszył mnie natychmiast dreszcz pożądania.
      George dostrzegł moją niepewną minę.
      — Ciekawe, co powie na to Rosemary! — zażartował.
      — Lepiej weź się do roboty! — fuknąłem. Nie wydawało mi się to wcale śmieszne. W takiej chwili wolałem nie myśleć o żonie. — Trzeba wysłać drony, by przeszukały dżunglę. Przecież nie wzięła się znikąd.






Tak napisali inni:





| Wróć |