EDWARD GUZIAKIEWICZ • ZAPISKI • FRAGMENTY UTWORÓW • WYDARZENIA

M E N U

O mnie

Home
2018
sierpień
lipiec
czerwiec
maj
kwiecień
marzec
luty
styczeń
2017
2016
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
2008
2007
2006
2005
2004

Kategorie
Recenzje filmowe(15)
A jeśli jutra nie będzie(36)
Obcy z Alfy Centauri(17)
Hegemone(9)
Bunt androidów(47)
Enbargonki (49)
Hurysy z katalogu(40)
Syreny z Cat Island(8)
Zdrada strażnika planety(23)
Imprezy kulturalne(68)
Publikacje(36)
Cztery pory roku(29)

Starsze wpisy
2002-2004
blog.guziakiewicz.vxm.pl


Strony autora
guziakiewicz.pl
guziakiewicz.eu
guziakiewicz.vxm.pl
e.guziakiewicz.pl


Fantastyka
w świecie iluzji sf
podróże sf
fantasy
mikropowieści sf


Nastolatki
nastolatkom
randka
savoir-vivre
wakacje w Izraelu
z oazą na ty
szukanie Boga


Inne blogi
Ryszard Hop
Wiesław Hop
Edward Bolec
Justyna Żelazo
Joanna Duszkiewicz
Andrzej Talarek
Zbigniew Michalski


[Księga gości]







Na beczce prochu


fragment utworu SF „Hegemone. Myśląca planeta”

      Obsiedliśmy długi stół z błyszczącym blatem w kolorze granatu. Byliśmy w komplecie. Z odrobiną skrywanego wzruszenia lustrowałem wszystkie twarze. Lekko posiwiały dowódca, Adam Cox, nie próbował zagajać, ale od razu oddał głos George’owi. Wilson był jego formalnym zastępcą.
      Sympatyczny blondas podniósł się i zaczął bez zwłoki dzielić się z nami tym, co uznał za ważne. Lubił mówić krótko i zwięźle.
      — O tym, że podejrzanie szybko ustąpiło skażenie terenu, już wiecie. A teraz kolejne sprawy. Przyjrzałem się tarczy ochronnej tej planety. Niestety, po naszym niefortunnym lądowaniu uległa ono wzmocnieniu. Nie jesteśmy więc w stanie opuścić Hegemone. Jeśli naprawimy silniki, będziemy mogli co najwyżej pokrążyć nad jej powierzchnią. Nie przekroczymy wysokości osiemdziesięciu kilometrów. Znaleźliśmy się więc w pułapce i staliśmy się więźniami. Co nie jest wesołe. Owszem, rysuje się pewna możliwość. Musielibyśmy dwukrotnie wzmocnić napęd. I wtedy spróbować. Być może, udałoby się nam przebić przez blokadę. To po pierwsze, a właściwie po drugie. Następna niespodzianka wiąże się z dżunglą wokół Demostenesa. Popatrzcie! — Wyświetlił zdjęcia, wykonane z góry przez drona. — Tropikalny las wrócił, ale w sposób inteligentny. Widać?
      Nasza macierzysta jednostka dumnie spoczywała na środku porosłego trawą idealnego kręgu o średnicy około ośmiuset metrów. Dżungla dochodziła do jego granic i nie posuwała się dalej. Statek był ogromny, a przypominał kształtem krytą łódź pościgową. Miał blisko pół kilometra długości. Opływowe silniki znaczyły się po obu stronach. Wspierał się na trzech potężnych łapach, które częściowo chowały się podczas lotu.
      — I co jeszcze? — George podjął nowy wątek, gdy już się napatrzyliśmy. — Mniej więcej dwadzieścia lat po wylądowaniu, gdy słodko spaliśmy w hibernatorach, złożono nam wizytę. Na drugim poziomie pojawiły się trzy istoty, żywcem przypominające ludzi. Komputer nie rozpoznał nikogo z załogi, więc wszczął cichy alarm. Zablokował ten sektor. Jednak nasi goście zdążyli się wymknąć. Rozmyli się w powietrzu.
      — Ludzie? — zdziwiła się Emily.
      — No, niezupełnie — sprostował George. — Ich oczy jarzyły się na zielono, co było dobrze widać, zważywszy słabe oświetlenie. Jak u zombie.
      Wywołał na ekranie obraz z kamer. Faktycznie, korytarzem posuwały się trzy istoty. Potem znikły.
      — A co ponadto? Odnotowaliśmy ciekawą zmianę na powierzchni. Tutejszy gospodarz, o ile można tak powiedzieć, zbudował dla nas — rzecz kuriozalna — osiedle na brzegu morza. Zafundował nam prezent. To komfortowy ośrodek, niczym pensjonat w tropikach, ulokowany kilkanaście kilometrów stąd. Rodzi się pytanie, czy nie jest on przypadkiem łapką na myszy.
      Kamery drona pokazywały połączone z sobą pawilony, kryte widokową czerwoną dachówką i symulowaną bambusową strzechą. Dookoła rosły palmy, a między nimi znaczyła się urokliwa pływalnia dla tych, którzy nie chcieli się kąpać w morzu.
      — Spróbujcie to sobie w spokoju przemyśleć — zakończył blondas. — Jeżeli komuś przyjdzie coś do głowy, niech zgłosi się do mnie lub do szefa — wskazał głową na dowódcę. I dodał: — Niełatwo to wszystko rozgryźć. Nie wiemy, czy możemy wypuścić kolonistów na powierzchnię. Chodzi o ich bezpieczeństwo. Być może, siedzimy na beczce prochu.


20.03.2018 :: 08:00
Link | Komentuj (0) | Hegemone